In twaalf jaar van derde klasse Brabant naar eredivisie

In twaalf jaar tijd van de derde klasse Brabant (1-na-laagste landelijke niveau) naar het hoogste nationale podium, de eredivisie. Olympia’89 flikte het. Zes promoties, gemiddeld 1 keer in de 2 jaar, zes keer groot feest. Met zaterdag het duel bij Bevo als absolute hoogtepunt. Volgend jaar staan ‘we’ gewoon elke week op NOS Teletekst. Een tijdsbeeld:

Seizoen 2006-2007: na vier jaar in de tweede klasse beleeft Olympia een rampseizoen. Niets lukt, veel wedstrijden gaan verloren. Gevolg: degradatie naar de derde klasse. De rood-zwarten zijn terug bij af. Wanneer lukt het nu eindelijk eens om prima presterende jeugdploegen, met een groot aantal door Geert Roefs ooit opgetrommelde junioren, te koppelen aan een succesvol eerste team?

Seizoen 2007-2008 (hoofdfoto van dit artikel is kampioensfoto van destijds): De eerste voorzichtige signalen komen het seizoen erop. Trainer Karin van Erp hevelt flink wat jonge spelers over uit de B-jeugd. Misschien zijn ze fysiek een vreemde eend in de bijt in deze klasse, maar met technische superioriteit wordt Olympia kampioen. Vijf spelers die er zaterdag bij waren, beleefden ook de eerste van zes promoties mee: de keepers Rik Horbach en Erwin van den Elzen, de broers Frank en Erik Loeffen plus Harm van Iperen. En wie speelde er nog meer mee? Juist, de huidige trainer Frans van Erp.

Seizoen 2008-2009: Trainer Karin van Erp vertrekt, de vrouw die een groot deel van de selectie gevormd heeft en altijd verbonden zal blijven aan deze generatie met de wijze trainingslessen. De Belg Stefaan van Uden is haar vervanger. Een volgende winnaar van de nacompetitie eerste divisie dient zich aan: Kevin de Leeuw. Absoluut hoogtepunt dat seizoen is een klinkende zege op streekrivaal DOS’80, met de broers Hanenberg als aandachtig toeschouwer. Olympia eindigt in de middenmoot.

Seizoen 2009-2010: In dit seizoen worden de bakens definitief verzet. De Hanenbergjes (Teun, Joris en Egiel) zijn overtuigd van de potentie van de club en wil de Osse vereniging meehelpen de eerste stapjes omhoog te zetten. Astrid Judd is de nieuwe trainster en zij weet ondanks een valse start (nederlaag bij Vespo) een ijzersterk team te smeden. Teun Hanenberg neemt de jeugdige garde onder zijn hoede en mede dankzij zijn ervaring wordt de eerste plaats bereikt, net voor Bedo en DOS’80. Kenneth van Loon had dit al willen meemaken, maar zijn terugkeer van Tachos loopt uit op een teleurstelling door een slepende blessure. De kampioenswedstrijd tegen ‘t Jaspersport loopt uit op een drama voor Twan van de Goor, die zwaar geblesseerd raakt en daarna nooit meer in het eerste terugkeert. 

Seizoen 2010-2011: Eén niveau hoger, het hoogste niveau van Brabant, blijft het voortvarend gaan. Astrid Judd heeft haar oog laten vallen op junior Chiel van Iperen en hevelt hem vervroegd over naar de senioren. Later in het seizoen laat ze ook Frennie Bens debuteren. Die laatste doet dat in de uitwedstrijd bij Delta Sport, de titelconcurrent. Ondanks een grote hoeveelheid sneeuw reist Olympia af naar Zeeland, om daar in het hol van de leeuw ruim te winnen. Helaas blijven de Zeeuwen daarna in het spoor op de ranglijst en op het laatst draaien ze zelfs de rollen om. De return wint Olympia ook, maar dan is Delta Sport al kampioen. In de laatste weken gaan de Ossenaren en de Zwitsere trainster uit elkaar, waarna onder Theo Hanenberg in een beslissingswedstrijd tegen Zwart Wit uit Limburg alsnog promotie kan worden afgedwongen. Dat lukt door een 27-29 zege met een belangrijke rol voor Rik Horbach.

Seizoen 2011-2012 (teamfoto): Olympia eindigt knap in de subtop van de regioklasse, het laagste landelijke niveau, ondanks veel blessures bij routiniers. Er begint een nieuw tijdperk met de komst van trainer Erwin Buijs.

Seizoen 2012-2013: Wederom een prima seizoen met een plaats in de subtop tot gevolg, met nieuwkomer/oudgediende Wim Loeffen vertrouwd in het rood-zwart. Halverwege het seizoen wordt oud-speler Frans van Erp bij het team betrokken als coach/assistent-trainer. Teun Hanenberg neemt afscheid in de comfortabele wetenschap dat hij de selectie enorm geholpen heeft en dat er een succesvolle lichting klaar staat om verdere successen te behalen. Zwarte bladzijde: Ruud van den Elzen scheurt zijn kruisband. En doet dat later nog eens. En maakt zo de verdere opmars van zijn team niet mee.

Seizoen 2013-2014 (teamfoto): Geert van de Goor keert na acht jaar terug bij Olympia. Hij heeft prachtige jaren bij Bevo achter de rug, maar wil weer ballen bij zijn oude liefde. De verwachtingen zijn hoog, maar dit seizoen zit al gauw alles tegen. Veel wedstrijden worden met een punt verschil verloren, daardoor raakt de titel al gauw uit het zicht. Een seizoen om snel te vergeten. Desondanks gaat Erwin Buijs een jaar door. Zo wil hij niet vertrekken uit Oss. Wout van Iperen maakt dit seizoen zijn debuut en ruikt voorzichtig aan het grote werk, om de jaargangen erna te vlammen en de bijnaam Messi te claimen.

Seizoen 2014-2015: Het seizoen erop is het vanaf het begin duidelijk dat Olympia kampioen wordt, met de van MHV teruggekeerde Mark van den Elzen. De ploeg regeert met harde hand. De titel wordt uiteindelijk behaald bij oude bekende Zwart Wit. Dit is wel het moment voor Erwin Buijs om te besluiten dat zijn tijd erop zit. Naast de titel is er nog een absoluut hoogtepunt: de bekerwedstrijd tegen Fiqas Aalsmeer, nadat in de landelijke beker eerst vier andere clubs (onder wie eerstedivisionist Haro) knap worden uitgeschakeld.

 

Seizoen 2015-2016 (kampioensfoto): De volgende trainer heeft ook een Tachos-verleden, Paul Coenders. Zijn frisse visie en andere trainingsstof blijken een prima inspiratiebron voor Olympia. De Osse equipe mengt zich in de titelstrijd, maar BFC lijkt de grote favoriet. Daar is in de uitwedstrijd echter niks van te merken: 34-38. De twee ploegen maken zich los van de rest. In de thuiswedstrijd wint Olympia opnieuw van de Limburgers. De eerste twee teams promoveren wederom. Vanwege dat feit is er twee weken op rij feest voor Olympia. In de een-na-laatste speelronde, uit bij Heerle, wordt promotie bewerkstelligd. Een week later wordt ook gewonnen bij Rapiditas, waardoor het kampioenschap ook een feit is. Voor Martin van Iperen is dit zijn eerste seizoen als vaste kracht, nadat hij onder Erwin Buijs al wel met enige onregelmatig speelde in het eerste. Jordi van Erp maakt gedurende dat seizoen ook al zijn debuut. Grote smet op het seizoen: het afhaken van Bram van de Kamp door een zware blessure.

 

Seizoen 2016-2017: De eerste divisie, het grote doel wat jaren geleden ooit eens was bepaald is een feit. Olympia, met de van DOS overgekomen Olaf Langens, dendert gewoon door. De eerste periodetitel wordt direct gepakt, waardoor nacompetitiehandbal al snel behaald is. Wederom gaat de titelstrijd tussen BFC en Olympia, maar dit keer trekken de Limburgers aan het langste eind. Het seizoen is lang, Olympia zwakt af en eindigt als derde. In de nacompetitie kunnen de heren geen potten meer breken.

Seizoen 2017-2018: Clubman Frans van Erp schuift een plekje door en wordt hoofdtrainer. Hij neemt in zijn kielzog Léon Scheepers (coach/assistent-trainer) en Gerold Roelofs (verzorger) mee. Door de naderende fusie gaat de ploeg vanaf nu door het leven als Olympia’89/DOS’80. Het seizoen begint nog aardig met nipte zeges en een koppositie, maar de ploeg zakt ook ver terug. Halverwege bivakkeert Olympia op een negende plaats en moet het zelfs voorzichtig naar onderen kijken. Na een nederlaag bij Havas en een stevig groepsgesprek verandert alles. Olympia blijkt daarna onverslaanbaar, wint op één gelijkspel na alles, eindigt in de subtop en mag toch nacompetitie spelen. De succesvolle lijn wordt doorgetrokken. Eredivisionist Haro wordt uitgeschakeld, maar de finale tegen Aristos gaat verloren. Het aantal Van Iperens wordt nóg hoger: cirkelloper Twan van Iperen brengt het aantal neven/broers op vijf.

Seizoen 2018-2019: Olympia begint wederom sterk, mengt zich in de titelstrijd, maar verliest net wat te vaak op papier makkelijkere wedstrijden. De vele doelpunten waar de snel geblesseerd geraakte Wout van Iperen bijna garant voor staat, worden node gemist. Na een thuisnederlaag tegen WHC-Hercules is het kampioenschap definitief uit zicht. Plek twee is vanaf dat moment het doel. Dat lijkt te gaan lukken, extra mooi als blijkt dat die positie ook recht geeft op promotie naar de eredivisie. In de laatste wedstrijd van het seizoen uit bij NHC hebben de rood-zwarten alles in eigen hand. Winst en de eredivisie is binnen. Uiteindelijk komen we een treffer tekort: 25-25. Havas profiteert en viert een feestje. Het slopende seizoen - ook door een nieuw prachtig en lang bekeravontuur met een thuiswedstrijd tegen de latere winnaar Volendam (31-44) - krijgt een staartje. Frans van Erp roept zijn manschappen bij elkaar en vraagt of de motivatie er is om er voluit voor te gaan. Het antwoord is een overduidelijk ja. In woorden, maar ook in daden, zo blijkt al snel. DIOS is in de poulefase geen partij, maar plaaggeest Aristos maakt het Olympia in de thuiswedstrijd erg moeilijk. Een treffer van Jordi van Erp betekent de zege en die zorgt later voor een prettige uitgangspositie bij de return in Amsterdam. De tegenstander moet met 8 goals verschil winnen. Dat blijkt te veel gevraagd. De risico’s die de hoofdstedelingen moeten nemen, worden hen fataal: 26-35. Weer een nacompetitiefinale, weer een kans op promotie. Als het maar niet weer net niet wordt. Gelukkig is het dit keer net wel; Olympia wint op basis van uitdoelpunten van Bevo 2. Thuis is er winst van 22-20, uit een nederlaag van 24-22. 

Spelers die ook een rol hebben gespeeld in het succes van de laatste twee seizoen; Jelte Hiemstra, Jasper Peters, Kevin van Erp, Merijn van Loon, Thomas van Kessel, Paul van Iperen, Roy Govers en Ben Woolfitt stonden er als het nodig was en daagden de routiniers flink uit op de training.

***

1 juni 2019 is nu een historische dag in de 30-jarige historie van de club, met enkele van de founding fathers/mothers aan de zijlijn: onder anderen Anja Kleinpenning, bedenker van de clubnaam, Karina en Toon van de Goor (een van de oprichters van de club), scheidsrechter Joost Meulendijks, Gerard en Antoon van Iperen (spelers van het eerste herenteam). En een aantal oud-spelers die apetrots zijn op hun oud-ploeggenoten, zoals Ruud van den Elzen en Wim Loeffen. En een aantal jeugdspelers, die dromen van ooit hetzelfde te kunnen bereiken. En heel veel families, vrienden, leden en andere supporters die zo blij zijn als een kind. Een constante factor in deze twaalf jaar tijd naast de vijf eerder genoemde spelers: oppersupporter André van Orsouw, een niet te onderschatten factor in dit succes, ook een man van het eerste uur en misschien wel de bekendste Olympiaan in de handbalwereld.

Het is gelukt, Olympia is een eredivisieclub.

Gepubliceerd door Cees van der Stappen op
Van Harte gefeliciteerd met deze Promotie aar de Eredivisie. Veel succes. groeten van Cees v d Stappen
Gepubliceerd door Cees van der Stappen op
Van Harte gefeliciteerd met deze Promotie aar de Eredivisie. Veel succes. groeten van Cees v d Stappen
Gepubliceerd door Olympia Ultra op
Trots op onze vereniging en deze prestaties de afgelopen jaren!
Gepubliceerd door scr888 guru op
It is not linked to any universal seriial bus.
Of course, yoou also can change Windows 7 password if possess a password rset disk in prior.
Just enjoy your Mac digital life to one of the most! http://www.pierreetassocies.com/scr888-online-casino-game-play-in-right-way/
Laat een reactie achter



(Uw e-mailadres wordt niet publiekelijk weergegeven.)


Captcha Code

Klik op de afbeelding voor een andere captcha.


Sponsoren

Liebrand Ruijs AdvocatenVan Orsouw designKoornbeemdTopfysiotherapie OssArjan van HoutumDe LeeuwerikSjeng Horbach ConsultancyGebr. van Erp